De laatste mijmeringen van dit jaar.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de overweldigende lieve reacties van de afgelopen dagen.

Via mijn blog, facebook, instagram, whatsapp, mail....

Het sterkt ons enorm!!

Ik voel me nog steeds erg "verloren" en futloos.

Het enige waar ik een beetje zin in heb is haken:

Troost haken aan mijn "ripplestreet deken"

(de rest van het huishouden wacht wel)

Van tomelooshaken toen Russel al zo slecht was en aan mijn voeteneind lag, naar troosthaken dus.

Tijdens het haken mijmeren over het afgelopen jaar.

2015, was nogal....

onstuimig, leuk, vermoeiend, vol inspiratie en met heel veel leermomenten.

Het jaar begon met nieuw werk, taxichauffeuse groepsvervoer.

Een hele nieuwe uitdaging want ik moest daarvoor ook nog eens mijn chauffeurspas halen.

Het werk is leuk.....maar helaas vind ik het geen droombaan.

Het geeft niet, ik ben al dankbaar en blij dat ik überhaupt werk heb!

 Er komt vast en zeker nog wel iets anders/nieuws op mijn pad, wanneer de tijd daarvoor rijp is.

 Daar geloof ik heilig in!

Tegelijkertijd begon onze Crochet Along 2015 avontuur.

Er is al over geschreven en gezegd in DEZE blogpost.

Deze Crochet Along bracht in 2015 heel veel mooie ontmoetingen tijdens de meet&greets.

Wat heb ik daarvan genoten zeg!

Ik ben écht enorm dankbaar dat ik dit allemaal heb mogen mee maken!

 Maar afgelopen zomer had ik al besloten dat voor mij het Crochet Along verhaal klaar is.

Geen nieuwe Cal ontwerp van mijn hand.

En nog steeds sta ik achter deze keuze.

Het houdt natuurlijk NIET in dat ik mijn haaknaald aan de wilgen ga hangen.

Nee absoluut niet!!

Er zijn nog zoveel meer mooie bestaande haakprojecten die ik wil gaan maken.

En inmiddels heb ik ook al een paar andere prachtige eigen ontwerpjes gemaakt

"Meneer en Mevrouw Cactus" bijvoorbeeld

Maar ook een te gekke mini mochila buideltasje!

Dit ontwerp overtrof écht mijn eigen kunnen en daar ben ik trots op!

Er liggen nog een aantal leuke haak ideeën op de plank,

 maar op dit moment liggen ze daar nog mooi te liggen. 

Wie weet lukt het me  in 2016 om ermee verder aan de slag te gaan.

Ook hierin zie ik wel wat er op mijn pad komt, 

zit het "erin" dan komt het ooit op een goede dag er vast wel uit. 

2015 bracht ook een aantal teleurstellingen.

Ik zal jullie daarmee niet verder vermoeien en deze houdt ik dan ook lekker voor mezelf.

Ook omdat ik vind dat wanneer je teleurgesteld bent, je eigen verwachtingen misschien moet bijstellen. Het heeft me in ieder geval de nodige leermomenten en wijsheden opgeleverd.

En nu is 2016 in het zicht.

Een heel schoon en nieuw jaar.

Niet wetende wat er allemaal op mijn pad gaat komen.

Ach we gaan het beleven......

Nieuwe plannen en voornemens worden er bedacht.

Op creatief gebied hoop ik dat 2016 een jaar wordt van projecten afmaken.

Op de valreep een laatste "affo" van 2015 of de eerste van 2016?

De "Ripple Street deken".

De mooie Lily Pond, die eigenlijk allang af had kunnen zijn, maar er toch niet van gekomen is.

In 2016 komt deze prachtige deken zeker af!

En ik zal zeker verder gaan mijn de "oogjes deken" 

Allemaal "voer" voor nieuwe blogverhaaltjes.

Dus hopelijk kom je ook in 2016 mijn blog weer regelmatig bezoeken?

Voor al mijn lieve volgers wens ik je een jaar als een alfabet, met alle letters van A tot Z

Van Arbeid, Blijheid, Creativiteit

tot Zegen, Zon en Zaligheid!

Lieve Groetjes

Tertia

Ode aan Russel

R.I.P Russel, dag vriend!

Gisteren hebben wij onze trouwe viervoeter moeten laten inslapen. Dat was een verstandelijke beslissing,

 want Russel was helemaal op, maar ohhh het doet zo'n pijn om hem te moeten missen.

Ik kan mij als de dag van gisteren nog herinneren toen Russel bij ons kwam wonen.

Russel was een jaar of 5 oud (of jong, hoe je het  noemen wilt)

Een "herplaatser", omdat zijn toenmalige baasjes niet de nodige aandacht aan Russel konden geven die hij verdiende..........

Na het eerste contact met ons en Jadey is Russel met ons mee naar huis gegaan.

Huis?.....volgens mij was het naar de camping, ik zie hem daar nog staan bij zijn etensbakje, aan de lijn omdat we bang waren dat hij zou weglopen.

Daar waar de andere gezinsleden helemaal gecharmeerd waren van Russel, heb ik best wel aan hem moeten wennen. Hij rook zo anders en dat plassen van hem vond ik erg "apart" 

Zijn achterpoot zo hoog optillend dat hij tijdens het plassen steeds omkukkelde.....niet één keer, maar gewoon altijd.

De ommekeer kwam tijdens een geocache-wandeling.

Raymond moest zo nodig over een beekje springen (dat was de kortste weg)

maarja dat durfde Kimberley en ik niet. Russel wilde het liefst Raymond achterna gaan, maar ook hij durfde niet.....het beestje nam het pad terug net zolang dat hij een plekje had gevonden waar Kimberley en ik wel over konden springen. Ver rennend vooruit kwam hij terug om dat aan ons te  "vertellen" Toen we eenmaal het beekje over waren, rende Russel naar Raymond toe om hem op te halen en te "vertellen"  dat we eraan kwamen. 

Een heel bijzonder moment,  Russel wilde schijnbaar zijn roedel  bij elkaar houden.

Vanaf dat moment had hij mijn hart gestolen.

Wat een lief en sociaal beestje was het toch!

Sociaal was hij zeker......tijdens het quilten, haken, kaarten, spelletjes doen, ontbijtje kwam hij het liefst bij ons aan tafel zitten.

Hij was ook een geweldige grappenmaker en deed alles voor een koekje.

Pootjes geven...niet één maar het liefs allebei tegelijk. Zichzelf omrollen, high five......

alles voor een koekje.

Maar ook hondjes worden ouder en dan gaan sommige dingen niet meer zo gemakkelijk als voorheen.

Zo merkte we de laatste maanden dat het opstaan vanuit zijn mandje niet altijd even soepel meer ging.

 Hij glibberde ook steeds vaker uit over de parketvloer. 

Het eten van zijn brokjes ging moeizamer.

Tot plotseling vorige week dinsdag.

Zijn buikje leek wel een waterballon :-(

Na een bezoekje aan de dierenarts bleek er veel vocht in te zitten.

Een bloedtest wees uit dat zijn eiwitgehalte erg laag zat, maar een echte oorzaak was moeilijk te zeggen. Lag het aan zijn hartprobleem (aangeboren hartruis) dat dit probleem opspeelde of was er iets met zijn nieren en/of lever aan de hand?

Plastabletten hebben ervoor gezorgd dat zijn waterbuikje wel was verdwenen, maar Russel kon amper meer op zijn poten staan. De kerstdagen zijn we met hem doorgekomen maar gisteren was hij écht helemaal "op" en hebben we de beslissing gemaakt om hem niet verder te laten lijden.

Verstandelijk wéét je dat dit het beste voor hem is.....maar gevoelsmatig :-(

Gisteren maakte ik deze selfie nog met Russel. Het ging toen al zo slecht met hem.

De hele middag heb ik Russel op schoot gehad en veel knuffelt, wachtend tot baasje en pubermeisje thuis kwamen, voordat we naar de dierenarts gingen.

De allermooiste instagramfoto's van Russel heb ik in Flipagram gemaakt

Wat een verdriet en het is gek leeg in huis zonder Russel.

Maar de herinneringen met hem koesteren we, voor altijd in ons hart.

Russel is 11 jaar geworden.

Lieve Groetjes
Tertia

Fijne feestdagen

Ik wens iedereen sfeervolle kerstdagen en een creatief 2016!

Lieve Groetjes

Tertia

Kerstborrelen bij Wolplein

Enige weken geleden lag er een uitnodiging op de deurmat.

Wat leuk.....een kerstborrel met andere bloggers/haaksters bij Wolplein!

Ook zat er een bolletje garen bij, met de vraag iets te maken voor in de kerstboom.

Oke......

Kerst, een boom, glittergaren, dat moest gewoon een ster gaan worden.

Ik plukte voor het gemak een sterpatroon van pinterest, voegde een beetje van mezelf toe en dit alles in een ring, werd een leuke hanger, al zeg ik het zelf ;-)

Afgelopen zaterdag was het zover......op naar Wolplein en TeJo mocht mee.

Tja....dit was natuurlijk te voorzien.

Tijdens de meet&greet bij Wolplein, afgelopen april kon ik al de verleiding niet weerstaan om in dat enorme bad met die roze bolletjes wol te gaan liggen.

Ahummmm TeJo moest en zou dát ook even uitproberen....oepsie.

Maar TeJo heeft zich prima vermaakt bij Wolplein, op zijn Facebookpagina kan je erover lezen ;-) 

Het was enorm gezellig, veel bloggers/instagrammers/ haaksters waren aanwezig.

Onder het genot van hapjes en drankjes werd er nog gefreubelt, gekletst, gelachen én was er de opname van de kerstaflevering van Koffie&Wol.

Samen met Joke (van lossen en vasten) mocht ik ook nog aanschuiven bij Saskia aan tafel.

Kijk hier voor de 

Koffie&Wol kerstspecial

De gemaakte foto's heb ik voor het gemak in een collage gezet.

 En wil je nog meer foto's van deze kerstborrel zien? Deze kan je op instagram vinden onder #wolpleinkerstborrel

Als afsluiter kregen we een te gekke weckpot met heerlijke snoepjes mee naar huis.

Roze garen, een schot in de roos aangezien roze toch écht mijn lievelingskleur is!

Dankjewel Wolplein en team voor deze leuke middag, de gezelligheid en dit lieve cadeautje. 

Ik voel me erg dankbaar dat ik hierbij aanwezig mocht zijn.

Lieve Groetjes

Tertia

Sterren-guirlande

In november startte op de blog van Dinah een 

Twinkle, Little star cal.

Lieve sterretjes die weinig tijd kosten om gehaakt te worden.

Een heerlijk projectje om in deze drukke periode te doen.

De eerste 2 sterren had ik op mijn blog al laten zien.

Op instagram volgde meer foto's

 en ook op mijn facebookpagina liet ik de gemaakte exemplaren zien.

En nu zijn er opeens al 9 gemaakt!

De sterretjes hebben inmiddels ook een bestemming gekregen.

De sterren verstevigde ik met decoupage coat, zodat ze mooi in vorm blijven (suikerwater kan ook)

Bij de action kocht ik een leuke sterrenverlichting slinger (op batterijen).

Aan mijn nieuwe wandbord en met de gehaakte glitter sterretjes eraan is het een leuke sterren-quirlande geworden. 

Ik haakte deze sterretjes met Miracle glittergoud garen op haaknaald 4.

De patronen van de sterren kan je op de blog van Dinah vinden.

Ik had aan 9 sterretjes genoeg maar totaal zijn er 10 verschillende sterren, waar het patroon voor de laatste ster morgen verschijnt. 

Dankjewel voor de inspiratie Dinah!

Eenvoudig simpel kan een heel mooi effect geven.

Ik ben blij met het resultaat!

Lieve Groetjes

Tertia