Jullie weten vast wel dat dekens haken écht mijn ding is.
Al vanaf het begin dat ik kan haken wil ik maar één ding maken en dat zijn dekens.......Misschien is mijn liefde voor dekens ontstaan tijdens de periode dat ik quilts maakte?
Om een één of andere reden vind ik het maken van dekens het meest zinvol, klinkt misschien gek, maar waarom zou ik zoveel sjaals haken terwijl ik ze niet zo vaak draag. Of oneindig veel amigurumi-poppetjes terwijl ik niet zou weten wat ik ermee moet.
Dekens zijn wat dat betreft het meest praktisch, je stopt er veel liefde in en het houd je tijdens koude dagen lekker warm. Dekens worden gemaakt om te koesteren en daarom kan ik ze ook niet zomaar weg doen. Ik wil niet zeggen dat ik de meeste snelle haakster ben en er zullen menigeen zijn die veel meer dekens hebben gemaakt. Maar toch heb ik er nu zo'n 15 gemaakt. Geen één is het zelfde, dat wil ik ook niet. Een soort van onuitgesproken afspraak met mezelf.
Onlangs liet ik jullie deze beauty zien.
Op het eerste gezicht is het zekers een beauty......Maar toch is dit mijn allereerste grootste haakmisser geworden :-(
Na maanden van haken, een stukje uithalen omdat er een fout in zat, opnieuw haken was hij bijna klaar. Alleen nog de afwerking. Ik was nog aan het dubben of ik langs de lange zijde de onafgewerkte draden wilden benadrukken met nog meer draden (flosjes of hoe je het ook noemen wilt) of dat ik een mooie rand zou haken. En toen zag ik weer een fout......Nee he!!!!
En opeens werd deze deken een doorn in het oog. Ik wist het effe niet meer, ik had geen zin om alweer een heel groot stuk te moeten uithalen en dat weer opnieuw te moeten haken. Dus borg ik hem een aantal weekjes op de wolzolder, om misschien tot inzicht te komen hoe ik hem wel wilde afwerken. Maar ik merkte dat deze deken mijn zin in haken helemaal aan het blokkeren was.
Ik was de liefde voor het maken van dekens een beetje aan het kwijt raken. De deken was ik hardnekkig aan het negeren. Ik maakte talloze "probeerproefjes" waarvan ik hoopte dat er een vonkje ontstond dat ik weer volop zin had om een mooie deken te gaan haken. Maar het bleef uit......
Ik herkende mezelf eigenlijk niet meer, had geen plezier meer in haken. Haken zelfs dagen achter elkaar niet en dat was -kan ik je vertellen- zo vreemd, zo niet Terts. Onrust in mezelf.
Tot het moment dat ik me besefte dat deze deken de boosdoener was! En weet je.......vandaag heb ik hem weggedaan.....in de kliko. Jaja heel oneerbiedig, maar ik kan je vertellen dat het oplucht, bevrijdend zelfs. Ik laat los wat het was, dat het mag......een haakmisser en ik ga niet denken aan "oh wat zonde van de wol" of "oh wat zonde van de tijd dat het me heeft gekost"
Ik heb weer lucht en kijk vooruit naar wat ik allemaal zou willen gaan maken.
Ik heb een aantal leuke projectjes op het oog en deze inspiratie zal ik binnenkort met jullie delen, want het volgende "probleem" dient zich aan.....ik kan niet kiezen waarmee ik als eerste wil gaan beginnen :-)
Tot snel!
Lieve Groetjes
Tertia


















